Luci vs How We Feel

Luci opent op een schuifregelaar. Je sleept hem naar waar je stemming zit op een schaal van één tot tien, of een rij smileys als je liever gezichtjes ziet, en die ene beweging is op zichzelf al een complete invoer. De labels voor activiteiten, emoties, mensen en plekken staan eronder, en een notitie, foto of spraaknotitie kan volgen als je daar zin in hebt. Het is warm, ruim en snel, en het voelt als een dagboek dat toevallig snel is.

Het is ook een meer algemene interface dan die van How We Feel. Het invoerscherm groeit naarmate je meer labels bijhoudt, en het statistiekentabblad is een stapel kaarten die beloont dat je scrolt. Luci vraagt je eerst de dag te beoordelen en daarna het gevoel te benoemen, wat past bij mensen die een getal willen dat ze in een grafiek kunnen zetten. Wie het benoemen als het hele ritueel wil, vindt de flow van How We Feel gerichter.

How We Feel is een van de best ontworpen apps in de categorie. De check-in is één beweging op de Mood Meter, een raster in rood, geel, blauw en groen voor hoge en lage energie tegenover onaangenaam en aangenaam, waarna de app een handvol precieze woorden aanbiedt voor de plek die je koos, elk met een korte definitie. Kiezen tussen "bezorgd" en "onrustig" blijkt een verrassend nuttige vraag om te krijgen.

Elke stap daarna kun je met een veeg overslaan, lang indrukken slaat een invoer meteen op, en de animaties en typografie zijn rustig zonder gekunsteld te worden. Check-ins worden emotiekaarten, een foto en het gevoel samen in beeld. Het enige nadeel is dat het raster van vier kleuren een vaste emotiewoordenschat is en geen schaal, dus er is geen "vandaag was een zeven" om op terug te vallen als woorden niet zijn wat je hebt.

In Luci kies je de schaal zelf: een schuifregelaar van één tot tien, smileys of Romeinse cijfers, met de fijnmazigheid die jij zinvol vindt. Alles wat je bijhoudt is een label dat je kunt toevoegen, hernoemen, verwijderen of vastpinnen, over activiteiten, emoties, mensen, plekken, voeding, lichamelijke staat en denkpatronen heen. Het startscherm en het statistiekenscherm kun je allebei herschikken, zodat de kaarten die jij belangrijk vindt vooraan staan.

Waar Luci minder doet, is decoratie. Er is een licht en een donker thema, en cosmetische items zoals stemmingsschalen en kleurthema's die je vrijspeelt met Sparks, de valuta in de app die je verdient door te reflecteren. Waar Luci tekortschiet, is het aantal iconen waaruit je kunt kiezen om elk bijgehouden item weer te geven.

How We Feel is bewust uitgesproken. De Mood Meter is de Mood Meter: vier kleuren, één indeling, één woordenschat, omdat de wetenschap erachter het punt is. Sinds midden 2026 kun je een eigen gevoel aan het raster toevoegen, jarenlang de meest gevraagde verandering, en kun je tags maken voor de mensen, plekken en activiteiten rond een check-in. Herinneringen en de vrienden met wie je deelt, bepaal je zelf.

Dat is zo ongeveer de lijst. Er zijn geen alternatieve schalen, geen thema's buiten licht en donker van het systeem, geen herschikken van schermen, en het tagsysteem is magerder dan dat van een echte tracker. Niets hiervan is een vergissing. Een hulpmiddel dat een woordenschat wil aanleren, wil niet dat je die woordenschat herontwerpt. Het betekent wel dat de app bij je past of niet, met weinig ruimte om bij te stellen.

Buiten de kern heeft Luci een Period en Jaar in Pixels, widgets voor het start- en vergrendelscherm, een Apple Watch-app met eigen widget, herinneringen, en een reeks artikelen over mentale gezondheid, over onderwerpen als denkvallen en CBT, met bronvermelding onderaan elk stuk. Reflecteren levert Sparks op, waarmee je cosmetische items vrijspeelt, en er is een set prestaties voor wie volhoudt.

Wat Luci niet heeft, is video, een lesprogramma of een sociale laag. De op CBT geïnspireerde tips aan het eind van een vragensessie zijn een alinea, geen begeleide oefening, en er is geen manier om een check-in met een vriend te delen. Luci is van nature een privé-instrument, en de functies rond de tracker gaan over lezen en reflecteren, niet over iets doen met je lichaam of je relaties.

Hier loopt How We Feel uit. Elke check-in leidt naar een strategie: korte video's, veel korter dan twee minuten, van de wetenschappers en therapeuten die de app maakten, gegroepeerd als Change Your Thinking, Move Your Body, Be Mindful en Reach Out. Ze zijn echt goed, ze zijn specifiek voor het gevoel dat je net benoemde, en niets in de categorie kan eraan tippen. Het in kaart brengen van lichaamssensaties voegt toe waar je het voelt, en de emotiewoordenschat zelf is een functie: ruim honderd woorden met definities die je langzaam opneemt.

Er is ook een vriendenlaag. Je kunt een check-in in real time delen met mensen die je vertrouwt, met de keuze tussen alleen het gevoel of alles wat eraan hangt, en zij kunnen reageren of één steunend antwoord achterlaten. Widgets, herinneringen, een Engelse en Spaanse interface, en een anonieme groepscheck-in voor docenten en begeleiders maken het af. Het is een gereedschapskist om emoties te reguleren, en de tracker is de deur ernaartoe.

Luci heeft geen account en geen e-mailadres nodig. Invoeren staan op het apparaat waarop je ze schreef, en elke statistiek wordt daar ook berekend, dus de app werkt volledig zonder verbinding. Synchronisatie staat uit tot jij hem aanzet. Zet je hem aan, dan reist je dagboek mee tussen telefoon, tablet en horloge, versleuteld, gekoppeld aan een account dat je op dat moment aanmaakt en niet eerder. Niets wat je schrijft wordt gebruikt om iets te trainen, en niets wordt naar een model gestuurd om gelezen te worden.

Vertrekken kost twee tikken: exporteer alles als leesbare PDF of als back-upbestand dat je later weer kunt importeren. Heb je synchronisatie nooit aangezet, dan was er bij ons nooit iets om te verwijderen; heb je dat wel gedaan, dan staat er een pagina in de voettekst die precies uitlegt hoe je het weghaalt. Aankopen lopen via Apple of Google, en crashrapporten zijn optioneel en bevatten geen dagboekinhoud.

De privacypositie van How We Feel is net zo goed als die van Luci, en hij komt van een non-profit zonder omzet om te beschermen. Er is geen account nodig. Check-ins worden op het apparaat bewaard en de organisatie zegt duidelijk dat ze ze niet kan lezen. Back-ups gaan naar je eigen iCloud of Google Drive. Gebruik voor onderzoek is optioneel en geanonimiseerd, en de export is een CSV die je naar een nieuwe telefoon kunt meenemen.

De randen zijn waar je goed moet lezen. De AI-functies sturen je check-ins naar OpenAI zodra je ze aanzet, met een afspraak dat ze niet worden bewaard of gebruikt om te trainen, en ze blijven uit tot jij anders kiest. Delen met vrienden gaat noodzakelijkerwijs via een server. Het weer heeft je locatie nodig. Elk daarvan is een duidelijke keuze en geen standaard, en precies zo hoort het.

Gratis, zonder account en zonder tijdslimiet: stemming vastleggen, dagboek schrijven, foto's en spraaknotities, de statistieken en het ontdekken van patronen, zes van de twintig thema's met vragen, widgets en de horloge-app. Luci Pro voegt synchronisatie tussen apparaten, de overige thema's met begeleide vragen en de geavanceerde statistieken toe.

Pro is een abonnement van ongeveer $6 per maand of $35 per jaar, of een eenmalige aankoop voor altijd van ongeveer $200. Een abonnement dat je op het ene platform koopt, werkt ook op het andere zodra je inlogt. Er zijn ook optionele fooien, die niets kopen en gewoon een klein team steunen.

Gratis. Helemaal, op beide platformen, zonder advertenties, zonder abonnement, zonder premiumversie en zonder vergrendelde functies. How We Feel is een non-profit die leeft van donaties, en zegt dat in de app in plaats van je bij binnenkomst om een donatie te vragen. Er valt hier niets te vergelijken, behalve opmerken dat het ongewoon is, en dat het echt is.

De eerlijke kanttekening geldt voor elk project dat van donaties leeft: de toekomst hangt af van doorlopende financiering, en de AI-functies hangen af van een derde partij. Geen van beide is tot nu toe een probleem geweest, en de app brengt al jaren gestaag updates uit.