De Kracht van ongedwongen voelen

Stel je voor dat je naast de weg zit en auto’s voorbij ziet rijden. In elke auto zit een persoon met zijn of haar eigen doelen en gevoelens. Terwijl je daar zit, merk je misschien dat je brein de aandacht wil richten op je eigen gevoelens. Hoe voel jij je? Vraagt je brein.

Ons brein heeft de neiging om aandacht te zoeken, net zoals een kind zich aangetrokken voelt tot een kom snoep. Op een bepaalde manier proberen we altijd dingen te veranderen. Of dat nu is door onze situatie op het werk te veranderen, ons huis precies goed in te richten, of onze vrienden over te halen om mee te gaan op een roadtrip. De meeste van deze veranderingen komen voort uit de wens om een bepaald gevoel te ervaren. Ook al kunnen we dat gevoel nog niet precies uitdrukken. We zijn op zoek naar die emotie. Of het nu rust, geluk of opwinding is.

Ons brein misleidt ons soms door te denken dat we dat gevoel alleen kunnen bereiken als we dit of dat doen. Iets nieuws kopen kan je tijdelijk een kick geven, maar blijft dat gevoel ook echt? Wat als die dingen nooit genoeg zullen zijn om je dat gevoel te geven?

Omdat we zo ingesteld zijn op verandering, vergeten we soms gewoon te zitten en te ontspannen. Zoals kijken naar die auto’s die voorbijrijden. Het is juist heel belangrijk voor onze mentale gezondheid dat we onszelf toestaan te ontspannen. Stil zijn geeft ons brein de kans om te ontspannen en op te laden voor de taken die nog komen.

In plaats van actief te proberen een bepaald gevoel op te roepen, kun je het beter omdraaien. Laat het gewoon zijn. Laat je geest je niet misleiden om dingen te doen omdat je denkt dat het je op een bepaalde manier zal laten voelen. Laat in plaats daarvan de dingen hun natuurlijke loop volgen. Relaties groeien natuurlijker, werk wordt meer een creatieve uitlaatklep, en het leven als geheel wordt een cadeau dat je elke dag mag openen zonder precies te weten wat je krijgt.

En wie weet, nadat het stof is neergedaald, merk je dat de dingen waar je al die tijd naar op zoek was vanzelf naar je toe zijn gekomen. Ongeforceerd.